Templariusze - fakty i mity w pigułce Cz. I.

Od dawna staram się zgłębiać historię, tajemnice, legendy o Zakonie Templariuszy. Ten blog powstał w celu zbierania, gromadzenia, danych dotyczących Zakonu i mimo, że do tej pory opublikowano tutaj niewiele, to sporo materiałów udało się już zebrać i usystematyzować. Poniżej, krótka notatka sporządzona w oparciu o kilka artykułów wygrzebanych w odmętach internetu. Częściowo historyczna, częściowo zakrawająca o legendy dotykające Rycerzy Graala.

            

          15 lipca 1099 roku zakończyła się pierwsza krucjata wysłana z Europy do Ziemi Świętej, zwołana kilka lat wcześniej na synodzie w Clermont przez papieża Urbana II. W owej krucjacie udział wzięły praktycznie wszystkie warstwy społeczne, począwszy od chłopów i miejskiej biedoty, poprzez skazańców, przestępców, kryminalistów, kupców, szlachty aż do rycerstwa i możnowładców. Na synodzie obiecano każdemu uczestnikowi krucjaty odpuszczenie grzechów i zbawienie duszy. Tym chętniej przystępowali do niej Ci, którzy mieli na sumieniu występki uważane za grzech ciężki w świetle Kościoła, jak również za przestępstwo w świetle prawa.

          Bo ciężkich przejściach, najpierw podczas podróży do Jerozolimy, potem w samej Ziemi Świętej, krzyżowcom udało się przejąc kontrolę nad Świętym Miastem. Pojawił się jednak inny problem - zapewnienia bezpieczeństwa na szlakach pielgrzymek, utrzymania miasta w rękach krzyżowców, zapewnienia spokoju w samym mieście i na obrzeżach, zapewnienia bezpieczeństwa kupcom i pielgrzymom na szlakach przede wszystkim lądowych. Dzięki rozbojom i napaściom na pątników spieszących do Ziemi Świętej, Kościół zgodził się na stworzenie Zakonu Rycerzy Wojowników - Templariuszy. Nazywani w latach swej działalności byli różnie. Od oficjalnej nazwy - Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, Świątynników, Strażników Graala, Rycerzy Boga, Świętej Armii Boga, Rycerzy Chrystusa aż po określenie Templariusze. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa Templum oznaczającego po prostu świątynię, a odnoszącego się bezpośrednio do Świątyni Salomona, w pobliżu której Templariusze otrzymali swoją działkę w Jerozolimie by tam mogli prowadzić swoją działalność, mieszkać, modlić się i trenować w rzemiośle wojennym. 

           Jak już wspomniałem w poprzednich notatkach, założycielami Zakonu Templariuszy, było dziewięciu rycerzy. Najego czele stanął Hugon de Payens szlachcic z Szampanii wraz z Gotfrydem de Saint - Omer, zamożnym rycerzem pochodzącym z Flandrii. Zdaniem niektórych historyków, pomiędzy pierwszymi braćmi Zakonu Templariuszy istniały więzy rodzinne - cała dziewiątka była ze sobą w pewien sposób spokrewniona lub spowinowacona, co dodatkowo zespalało ich dzieło w jedną całość, tworząc pewnego rodzaju braterstwo krwi. Arcybiskup Wilhelm z Tyru w kronice Historia rerum in partibus transmaris gestarum, sporządzonej między 1169 a 1184, traktuje o zgromadzeniu się kilku rycerzy ze szlacheckich rodów, którzy tworzyli początkowo dość luźny związek braci, który z czasem przerodził się do rangi oficjalnego Zakonu Rycerskiego, sankcjonowanego prawem Kościoła.  

          W roku 1118, złożyli oni w obecności Garimonda, ówczesnego patriarchy Jerozolimy, przysięgę, która obligowała ich do życia w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie. Zobowiązali się również słowami w/w przysięgi do zapewniania bezpieczeństwa na drogach i ochrony pielgrzymów przed atakami. Jak wspomniałem, początkowo, niezbyt formalne stowarzyszenie, z czasem stało się zakonem rycerskim, jednym z kilku, które zrodziły się w czasach krucjat. Posiadali określoną regułę zakonną, wzorowaną na regule zakonu Cystersów oraz mieli wyznaczone cele swojej działalności. Innymi słowy, służyli określonej sprawie. Z czasem do zgromadzenia zaczęto przyjmować nowych członków, choć selekcja była dość ostra. Osoba, która chciała przystąpić do Zakonu Templariuszy musiała posiadać przynajmniej rycerskie ostrogi, być szlachetnego pochodzenia oraz poprzez swoje dotychczasowe czyny musiała być osobą godną miana Templariusza. Nowi członkowie oddawali na cele i potrzeby Zakonu swoje dobra - nie tylko pieniądze, złoto, drogie kruszce, ale również nadania ziemskie, darowizny, spadki, dobra ruchome - krótko mówiąc, oddawali na potrzeby Zakonu całe swoje majątki. Ponadto, Zakon otrzymywał darowizny od osób niebędących członkami, ani nie posiadające bezpośrednich związków z Zakonem. Takie osoby, wspierające Zakon jedynie finansowo, bez składania ślubów, czy przyjmowania nowicjatu były bardzo powszechne. Wierzono, że dzięki hojnym datkom wspierają walczących rycerzy w Ziemi Świętej, tym samym przyczyniając się do swojego zbawienia i zwycięstwa krzyżowców. Między innymi, król Jerozolimy, Baldwin II oddał w ręce nowo powstałego zakonu swój pałac, stojący na miejscu Świątyni Salomona. Stąd nazwa Bracia (Strażnicy) Świątyni (łac. templum), Rycerze Świątyni czyli Templariusze. Pełna nazwa zgromadzenia brzmiała: Ubodzy Żołnierze Chrystusa (Pauperes commilitones Christi templique Salomonici Hierosalemitanis).

Krótki wstęp do historii Zakonu (...). - Część IV.

   Czwarta już część zapoczątkowanego przeze mnie wątku historycznego o początkach Zakonu Templariuszy. Krótki wstęp ma na celu zapoznanie czytelników z ogólnym zarysem historycznym Zakonu Templariuszy oraz umiejscowieniem w odpowiednim miejscu i czasie opisywanych zdarzeń. Nieco później postaram się przedstawić bardzo szczegółowo historię Zakonu oraz możliwie głęboko rozwinąć najciekawsze wątki i zdarzenia. Po tym artykule znajdą tutaj Państwo informacje szczegółowe o historii Zakonu. Myślę, że o ile ten Krótki wstęp do historii Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona mógł zadowolić i nasycić przeciętnego odbiorcę, potrzebującego jedynie krótkiej odpowiedzi na pytanie "kim byli i co robili Templariusze", tutaj zakończy swoją wędrówkę w pełni usatysfakcjonowany. Jednak liczę, że w dalszą wędrówkę uda się ze mną garstka ludzi, którzy chcą rozwikłać zagadkę tych niezwykłych Soldatos del Dios - Żołnierzy Chrystusa.

     

 Historia Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie

 

     Zakon Templariuszy powstał w 1118 roku. Pierwszym Wielkim Mistrzem i jednocześnie założycielem był Hugo de Payens. Ostatnio dywagacje na temat krótkiej historii Zakonu zakończyłem w 1147 roku, pisząc o kolejnych nadaniach, jakie Zakon otrzymywał od licznych władców królestw czy mniejszych hrabstw. Powiedziałem także, że Zakon cieszył się rosnącym ciągle poparciem zarówno wśród władzy świeckiej jak również poddanym. Zajmowali się ochranianiem nie tylko ludności chrześcijańskiej ale też muzułmańskiej, co było pewnego rodzaju nowością w tamtym okresie. Nie wszyscy jednak podzielali optymizm i bardzo ciepłe uczucia żywione w stosunku do Zakonników. Duchowieństwo, zwłaszcza na terenach, gdzie Zakon otrzymywał nominację i wyjęcie spod jurysdykcji biskupiej bywało mocno zazdrosne, co musiało w efekcie doprowadzić do jakichś konfliktów na tej linii.

     Rok 1291 przynosi upadek Jerozolimy w efekcie czego Templariusze utracili swoją siedzibę. W tym samym roku przenoszą się na Cypr a następnie do Francji.

Filip IV Piękny

Jakub de Molay
- Wielki Mistrz Zakonu Templariuszy

     Pojawia się problem w momencie kiedy francuski król Filip IV Piękny zadłuża się u braci zakonnych na ogromną sumę. Chcąc odciąć się od spłaty długu, 13 października 1307 roku w piątek, uwięził członkówzakonu przebywających we Francji. Filip IV zarzucił Templariuszom, herezję, świętokradztwo, innowierstwo, czary, rozpustę, kult bożka Bafometa, odstępstwo od wiary oraz spiskowanie z Saracenami. Po procesie, trwającym do czerwca 1311 roku, będący pod wpływem królów Francji sobór w Vienne zdecydował o kasacie Zakonu Templariuszy. Majątki na terenie Francji zostały skonfiskowane a wielu

Templariuszy poniosło śmierć przez spalenie na stosie. Również Wielki Mistrz Jakub de Molay i 54 innych dostojników zakonnych.*

   

Papież Klemens V

     W 1312 roku (prawdopodobnie 3 kwietnia), papież Klemens V, pod naciskami Filipa VI Pięknego wydał bullę Vox in exscelso, którą zawiesił Zakon Templariuszy. Ostatecznie jednak Templariusze zostali uniewinnieni z zarzutów o herezję. Po zawieszeniu zakonu, jego dobra zostały przekazane Joannitom, poza dobrami przejętymi przez Filipa IV. Część majątku przejęli również lokalni władcy.

    

     W Portugalii pozwolono Rycerzom - Zakonnikom na utworzenie nowego zgromadzenia - Zakonu Rycerzy Chrystusa, który z czasem został przekształcony w świecki Zakon. Zakon odgrywał istotną rolę w Portugalii. Majątek zakonny był wykorzystywany do finansowania wypraw zamorskich, a jego członkowie brali udział w wielkich odkryciach geograficznych oraz przyczynili się do budowy imperium kolonialnego Portugalii. Do zakonu należeli znani z historii książę Henryk Żeglarz oraz król Portugalii Jan II. Na początku XVI w. zakon miał 454 komandorii w Portugalii, Afryce i Indiach.

     Stworzenie tego zakonu (Zakonu Rycerzy Chrystusa) było możliwe dzięki wyjątkowym stosunkom Templariuszy z władcami Portugalii. Wcześniej zakonnicy składali tam przysięgę na wierność królowi, co uzależniało Templariuszy od władzy królewskiej. Dzięki temu cieszyli się licznymi przywilejami i protekcją kolejnych władców Królestwa Portugalii. Podobnej sytuacji nie możemy jednak doszukiwać się w innych królestwach, gdzie Zakon nadal podlegał jedynie papieżowi. Aragoński majątek Zakonu Templariuszy został przekazany nowo utworzonemu Zakonowi Rycerzy z Montesy.    

     Nie wszędzie jednak kasata Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona przebiegła bezkonfliktowo i bezkrwawo. Zbrojny opór (jak na rycerzy przystało) stawili rycerze aragońscy i cypryjscy. Templariusze z Niemiec stawili się przed władzami świeckimi w pełnym rynsztunku bojowym, dzięki czemu uniknęli aresztowania.

     Liczebność Zakonu w kolejnych latach wahała się znacznie. Tuż przed upadkiem zakon liczył około 4500  zbrojnych, z czego 2000 przebywało we Francji a pozostałe 2500 poza jej granicami w różnych państwach i regionach. W skład Zakonu wchodziło około tysiąca dostojników - braci-rycerzy, postawionych najwyżej w hierarchii Zakonu. Pozostali bracia zakonni to bracia służebni, rzemieślnicy i kapelani-duchowni.

Tak w skrócie przedstawia się historia Zakonu  Templariuszy, Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie. W kolejnych artykułach przedstawię bardzo szczegółową wizję wydarzeń. Te wymienione tutaj w czterech częściach miały jedynie usystematyzować ogólną wiedzę oraz umiejscowić nam Templariuszy w miejscu i czasie.

* Pojawiają się spekulacje, czy na pewno wszyscy zakonnicy zginęli. Znana jest teoria wg której Templariusze zostali uprzedzeni o mającym nastąpić aresztowaniu i grupa konnych rycerzy w liczbie około 40 opuściła centralny ośrodek zakonny  udając się w nieznanym kierunku. Mogło by to wyjaśnić fakt, że po zajęciu majątków ziemskich Templariuszy nie odnaleziono ich skarbów, których miało być bardzo wiele i które miały doprowadzić do takiego czynu Filipa IV Pięknego, który potrzebował złota.

Krótki wstęp do historii Zakonu(...). - Cz. III

Trzecia zęść zapoczątkowanego wątku historycznego o początkach Zakonu Templariuszy. Krótki wstęp ma na celu zapoznanie czytelników z ogólnym zarysem historycznym Zakonu Templariuszy oraz umiejscowieniem w odpowiednim miejscu i czasie opisywanych zdarzeń. Nieco później postaram się przedstawić bardzo szczegółowo historię Zakonu oraz możliwie głęboko rozwinąć najciekawsze wątki i zdarzenia.

     Historia Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie

 

Tarcza Robertade Craon'a

     Trzeci już wątek naszej przygody w Ziemi Świętej i nie tylko, bo odwiedzamy również Europę, rozpocząć obiecałem od momentu śmierci Pierwszego Wielkiego Mistrza Zakonu Templariuszy Hugona de Payens. Otóż, zgodnie z przekazem historyków, pierwszy wielki mistrz zmarł 24 maja 1136 roku po Chrystusie.  Jego następcą został wybrany Robert de Craon z Andegawenii. Już na początku swojej działalności udało mu się uzyskać u papieża szereg bulli i nadań dla Zakonu.  

    23 marca 1138 roku papież Innocenty II wydał bullę Omne Datum Optimum będącą podstawą przywilejów templariuszy. Owa bulla wprowadzała do Zakonu braci kapelanów, wyłączała Templariuszy spod władzy kościelnej poza papieską (w tym wyłączała ich spod jurysdykcji biskupów), oraz powierzył pełną odpowiedzialność za Zakon mistrzowi wespół z kapitułą Zakonną. Ponadto, papież Innocenty II wyłączył Templariuszy spod opłaty dziesięcin oraz upoważnił braci do budowy kaplic i kościołów wyłączonych spod jurysdykcji biskupów. 

Symbolika umieszczana na tarczy
rycerstwa z Andegawenii

        1144 rok przynosi bullę Milites Templi, która nadała Templariuszom prawo kwestowania raz do roku w każdym Kościele w tym również w okolicach obłożonych interdyktem. W tymże roku,  templariusze przyjęli do swego zacnego grona, będącego w agonii i obłożonego klątwą Gotfryda z Mandeville, hrabiego Essex. Umożliwiło to jego pochowanie w ziemi poświęconej i stanowiło wyraz ich szczególnego przywileju. 

Innocenty II, papież

   Militia Dei, bulla z 1145 roku, która informować miała biskupów o pozwoleniu wydanym Templariuszom na budowanie kaplic bez wcześniejszej zgody biskupa, na którego terenie owa kaplica miałaby powstać. Dwa lata później, w 1147 roku, papież Eugeniusz III nadał Templariuszom godło czerwonego krzyża na białych habitach. Symbol ów miał być znakiem permanentnej walki Zakonu przeciwko niewiernym. Zdarzenie owo miało miejsce podczas obrad kapituły generalnej Zakonu w Paryżu. Wszystkie wspomniane przywileje, nadania i immunitety, które uszczuplały kiesę duchowieństwa a przede wszystkim obniżały znaczenie biskupów, podnosiły ogólny poziom niechęci do Templariuszy.

     

     Nowe bractwo zakonne cieszyło się rosnącym poparciem wśród ludności państwa Franków, które rozrastając się i pozostając nadal państwem "kolonialnym", potrzebowało swoistego rodzaju "policji", która zajęła by się utrzymaniem wewnętrznego bezpieczeństwa i stabilności Państwa. Templariusze jako silnie zorganizowana i zmilitaryzowana formacja nadawała się idealnie do tego celu. Zadaniem zakonników, stało się między innymi patrolowanie dróg czy zwalczanie oporu ludności lokalnej zarówno chrześcijańskiej jak i muzułmańskiej. Dzięki temu zabiegowi militarno - politycznemu, kolejni władcy francuscy, mogli spokojnie wykorzystywać swoje wojska w innych regionach a dzięki temu rosło poparcie, uznanie i szacunek dla Zakonu Templariuszy. 

    

Krótki wstęp do historii Zakonu (...). - Część II.

     Druga część zapoczątkowanego wątku historycznego o początkach Zakonu Templariuszy. Krótki wstęp ma na celu zapoznanie czytelników z ogólnym zarysem historycznym Zakonu Templariuszy oraz umiejscowieniem w odpowiednim miejscu i czasie opisywanych zdarzeń. Nieco później postaram się przedstawić bardzo szczegółowo historię Zakonu oraz możliwie głęboko rozwinąć najciekawsze wątki i zdarzenia.

     Historia Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie

     Wspomniałem wcześniej, że Templariusze otrzymali własną Regułę Zakonną w 1128 roku. Poza Regułą otrzymali również coś równie cennego, nie tyle z duchowego punktu widzenia, ale przede wszystkim z materialnego. 19 marca 1128 roku, z nadania Teresy, królowej Portugalii ziemię i zamek Soure nad Mondego. Miało to znaczenie szczególnie istotne również dla królestwa Portugalii. Zamek był ulokowany na południowej granicy królestwa i spełniał strategiczną rolę obronną przed Maurami z południa. Moim zdaniem, nadanie właśnie tego zamku nie było przypadkowe. Teresa - znając regułę Templariuszy - liczyła zapewne na obronę i utrzymanie południowych ziem królestwa przez Zakon. Rycerze natomiast mieli jeden z pierwszych istotniejszych przyczółków by rozwijać się w Europie. Warto wspomnieć, że o ile ziemia nadana Zakonowi była wartościowa, o tyle twierdza zapewniała im większą wartość bojową. Łatwiej jest przecież bronić twierdzy, lub bronić się na murach niż stawiać czoła wrogowi w otwartym polu.

      Tego samego roku Hugo de Payens zakłada prowincję angielską ze Starą Świątynią w Holborn jako ośrodkiem. Nie bez odzewu pozostają również inni władcy europejscy. Ze źródeł wynika, że syn kasztelana Gotfryd z Saint - Omer uzyskał od hrabiego Flandrii, Wilhelma Clitona znaczne darowizny na rzecz Zakonu. 

Rajmund Berengar III

     Kolejne lata przyniosą Zakonowi Templariuszy kolejne darowizny, nadania a przede wszystkim znakomitych współbraci. 14 lipca 1130 roku śluby zakonne złożył Rajmund Berengar III, hrabia Barcelony i Prowansji. Zaoferował on Templariuszom zamek Granena na granicy marchii saraceńskiej. Król Portugalii - Alfons, obdarzył zakonników nadaniem puszczy Cera. Wszak pozostawała ona wówczas w rękach Saracenów, jednak Templariusze stosunkowo szybko wyzwolili ten region i założyli tam Coimbrę, Ega i Rodin, które zostały podporządkowane papieżowi bez pośrednictwa biskupów.  

     Rok 1131 był niefortunny dla Alfonsa I, króla Aragonii.  Podczas oblężenia Burgos, zostawił on w testamencie 1/3 swojego królestwa Templariuszom. W 1134 po śmierci Alfonsa I, testament został jednak unieważniony przez poddanych. Mieszkańcu królestwa nie mogli pogodzić się z myślą o oddaniu tak ogromnego obszaru dla Zakonników. Zdecydowano, że nowym prawowitym następcą tronu będzie brat zmarłego króla - don Ramiro, biskup obleganego 3 lata wcześniej Burgos. Templariusze nie wzięli udziału w walkach o sukcesję po zmarłym królu, jakie wybuchły po unieważnieniu testamentu. 

Coimbra - widok od strony Mondego

     W 1132 roku, Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie, otrzymał kolejne nadania. Armengola, hrabiego Urgel otrzymali zamek Barbara. W 1134 roku od arcybiskupa Toledo otrzymali twierdzę saraceńską Calatrava, zdobytą przez Alfonsa króla Kastylii i Aragonii. W kwietniu tego samego roku otrzymali obietnicę pomocy w obronie Graneny z rąk hrabiego barcelony - Rajmunda Berengara IV.

Kolejny wątek rozpocznę od śmierci Pierwszego Wielkiego Mistrza Zakonu Templariuszy - Hugona de Payens.

Pieczęć Zakonu Templariuszy (Napis głosi: Sigillum Militum Xpisti - Pieczęć Żołnierzy Chrystusa)

 źródło: http://images.wikia.com/history/pl/images/b/ba/Piecz%C4%99%C4%87_Templariuszy.jpg

Krótki wstęp do historii Zakonu (...). Część I.

 Pierwsza część wprowadzająca do bardzo ogólnego wątku dotykającego zaledwie historii Zakonu.Krótki wstęp ma na celu zapoznanie czytelników z ogólnym zarysem historycznym Zakonu Templariuszy oraz umiejscowieniem w odpowiednim miejscu i czasie opisywanych zdarzeń. Nieco później postaram się przedstawić bardzo szczegółowo historię Zakonu oraz możliwie głęboko rozwinąć najciekawsze wątki i zdarzenia.


Templariusze czyli Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie

 

Fratres Militiae Templi, Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis

Nazwa „Templariusze” pochodzi od łacińskiego słowa templum oznaczającego świątynię. Konkretnie chodziło tutaj o nazwę Świątyni Salomona w Jerozolimie w pobliżu której stacjonował Zakon.

     Pojawiają się róże głosy historyków co do początkowej daty powstania zakonu. Graniczne daty roczne oscylują między 1118 a 1120 rokiem po Chrystusie.  Na potrzeby mojej pracy przyjmę datę najwcześniejszą tj. rok 1118 za początek powstania zakonu, kiedy to Hugo de Payens, rycerz z Szampanii i jego towarzysze,  Godfryd de Saint-Omer, Godfryd d’Eygorande, Nicolas de Neuvic, Jean d’Ussel, Jean de Meymac i Pierre d’Orlean złożyli śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa oraz walki za wiarę przed Gormondem de Picquigny, ówczesnym patriarchą Jerozolimy. Rycerze składali śluby wg reguły cysterskiej - św. Bernarda z Clairvaux.

   Początkowo rycerze-zakonnicy zobowiązali się strzec pielgrzymów w Ziemi Świętej oraz chronić szlaki pielgrzymkowe. Na potrzeby swojej organizacji w 1120 roku otrzymują od króla Jerozolimy, Baldwina II przebudowany na kościół, były meczet Al – Aksa, stojący na wzgórzu świątynnym, wraz z częścią wznoszącego się w pobliżu pałacu, który stał się ich kwaterą główną.

     W roku 1129 zwołany został synod w Troyes. Przewodzili mu kardynał legat Mateusz d’Albano
i Bernard z Clairvaux. Dla Zakonu było to niezwykle podniosłe wydarzenie.  Oficjalnie konstytuowali się jako Zakon oraz otrzymali Regułę Zakonną. Krótkie Memento Finis (łac., Pamiętaj o końcu) stało się mottem zakonu, chociaż z Templariuszami wiążemy wiele zawołań czy sentencji.

     Reguła Zakonna przyjęta w 1128 roku, wzorowana na regule Zakonu Cystersów, wkrótce zyskała statut reguły wzorcowej, doskonałej i pożądanej przez inne bractwa. Zawierająca około 72 artykułów, Reguła Zakonna obejmowała obowiązki i zasady religijne i wojskowe braci – wojowników (Fratres Milities). Przepisy zawarte w Regule mówiły także o porządku dnia braci zakonnych oraz o ich dobrach doczesnych a także hierachi w zakonie i regułach posłuszeństwa. Papież Eugeniusz III  uczestnicząc w kapitule generalnej w Paryżu, nadał braciom w 1147 roku godło. Symbolem Templariuszy stał się ośmiokątny czerwony krzyż – symbol męczeństwa, zwykle noszony przez braci – rycerzy na białym habicie. W tym samym czasie przeprowadzono reformę reguły zakonnej – między innymi odstąpiono od zasady nowicjatu, oraz przełożono treść samej Reguły Zakonnej na język francuski, co znacznie ułatwiło jej naukę a tym samym poszerzyło liczbę potencjalnych kandydatów na rycerzy – wojowników.

Tak, w telegraficznym skrócie rysują się początki Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona w Jerozolimie.